تو كه آمدي تمام خاطرات گذشته از دفتردلم سوزاندم و همه را از صندوقچه قلبم بيرون ريختم و از ياد بردم!

تو كه آمدي عاشقي برايم پر معنا تر از گذشته شد كلام دوست داشتن مقدس تر هميشه شد، و داستان ليلي و مجنون برايم واقعي تر از قبل شد ولي افسوس که ...

وقتي تو آمدي پاييز دلم بهار شد، كوير دلم گلستان شد وقتي تو آمدي قلب شكسته ام پر از عشق شد زندگي ام پر از طراوت و تازگي شد تو مانند باراني بر روي من باريدي و تن خسته و غم زده مرا پر از عشق كردي تو مانند گلي در باغچه ي قلبم روييدي و قلب سوخته مرا گلستان عاشقي كردي تو مانند مهتابي بر آسمان دلم تابيدي و دل تاريك مرا پر از نور عشق خودت كردي تو با گرماي وجودت آسمان سرد دلم را گرم گرم كردي وقتي تو آمدي احساس ميكردم دنيا مال من است، چون تو دنياي مني تو همان اميد زندگي مني

بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی؟ دستهایم تا ابد تنهاست ، می دانی؟ آسمانت را مگیر از من ، که بعد از تو زیستن یک لحظه هم ، بی جاست ، می دانی؟ تو ، خودت را هدیه ام کردی ، ولی من هم شعرهایم را که بی پرواست ، می دانی؟ هر چه می خواهیم – آری – از همین امروز از همین امروز ، مال ماست ، می دانی؟ گرچه من ، یک عمر همزاد عطش بودم روح تو ، هم – سایه دریاست می دانی؟ دوستت دارم!» - همین ! – این راز پنهانی از نگاه ساکتم پیداست ، می دانی؟ عشق من ! – بی هیچ تردیدی – بمان باچشمهایم همیشه به دنبال توست و تو را بین پلکهایم قرار می دهم و چشم روی هم می گذارم ................