ایا ندیدی که غبار غربت از گلدسته های سامرا چگونه به اسمان پرخاست؟

چه کسی میتواند باور کند شکستن نگین خاتم را و چه کسی جز تو میتواند

بزداید غبار غم را از اینه دل، جمعه ها از پس هم می روند و ما در غربت به

انتظار نشسته ایم.

جمعه ای نیست که غریبانه ، غروب را به نظاره ننشینیم و حسرت نیامدنت

بر این دل رسوا نماند. هر شب جمعه ، ان گاه که در حریم جدت دعای کمیل

زمزمه می کنیم ترسی در وجودمان است که نکند فردا هم غروب شود و ما

باز هم غریب مانیم و اه حسرت از نهاد سر دهیم.

پس چه وقت ایت یوسف گم گشته باز اید به کنعان و این غم خوردن ما رسد به پایان؟

(یــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا مـــــــــــــــــهــــــــــــدی ادرکــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــی)