از خاموشی تا فریاد

مرد باهوش

joorevajoore — Tue, 15 Dec 2009 11:14:18 GMT

شنیدم در زمان خسرو پرویز-

گرفتند آدمی را توی تبریز-

به جرم نقض قانون اساسی-

و بعض گفتمان های سیاسی-

ولی آن مرد دور اندیش، از پیش-

قراری را نهاده با زن خویش-

که از زندان اگر آمد زمانی-

به نام من پیامی یا نشانی-

اگر خودکار آبی بود متنش-

بدان باشد درست و بی غل و غش-

اگر با رنگ قرمز بود خودکار-

بدان باشد تمام از روی اجبار-

تمامش از فشار بازجویی ست-

سراپایش دروغ و یاوه گویی ست-

گذشت و روزی آمد نامه از مرد-

گرفت آن نامه را بانوی پر درد-

گشود و دید با هالو مآبی-

نوشته شوهرش با خط آبی:

عزیزم، عشق من ، حالت چطور است؟

بگو بی بنده احوالت چطور است؟

اگر از ما بپرسی، خوب بشنو-

ملالی نیست غیر از دوری تو-

من این جا راحتم، کیفور کیفور-

بساط عیش و عشرت جور وا جور-

در این جا سینما و باشگاه است-

غذا، آجیل، میوه رو به راه است-

کتک با چوب یا شلاق و باطوم-

تماما شایعاتی هست موهوم-

هر آن کس گوید این جا چوب دار است-

بدان این هم دروغی شاخدار است-

در این جا استرس جایی ندارد-

درفش و داغ معنایی ندارد-

کجا تفتیش های اعتقادی ست؟

کجا سلول های انفرادی ست؟

همه این جا رفیق و دوست هستیم-

چو گردو داخل یک پوست هستیم-

در این جا بازجو اصلن نداریم-

شکنجه ، اعتراف، عمرن نداریم-

به جای آن اتاق فکر داریم-

روش های بدیع و بکر داریم-

عزیزم، حال من خوب است این جا-

گذشت عمر، مطلوب است این جا-

کسی را هیچ کاری با کسی نیست-

نشانی از غم و دلواپسی نیست-

همه چیزش تمامن بیست این جا-

فقط خود کار قرمز نیست این جا

حکایت شن های صحرا و صخره

joorevajoore — Mon, 07 Dec 2009 11:18:37 GMT

دو دوست با پای پیاده از جادهآای عبور می کردند. بین راه سر موضوعی اختلاف پیدا کردند و به مشاجره پرداختند. یکی از آنها از سر خشم بر چهره دیگری سیلی زد.

دوستی که سیلی خورده بود سخت آزرده شدد ولی بدون آن که چیزی بگوید روی شنهای بیابان نوشت: امروز بهترین دوست من بر چهره ام سیلی زد.

آن دو کنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند تا به یک آبادی رسیدند. تصمیم گرفتند قدری آنجا بمانند و کنار برکه آب استراحت کنند. ناگهان شخصی که سیلی خورده بود لغزید و در برکه افتاد. نزدیک بود غرق شود که دوستش به کمکش شتافت و او را نجات داد. بعد از آن که از غرق شدن نجات یافت بر روی صخره سنگی این جمله را حک کرد: امروز بهترین دوست من جان مرا نجات داد.

دوستش با تعجب از او پریسد: بعد از آنکه من با سیلی تو را آزردم تو آن جمله را روی شنها صحرا نوشتی ولی حالا این جمله را بر روی صخره حک می کنی؟

دیگری لبخند زد و گفت: وقتی کسی ما را آزار میدهد باید روی شنهای صحرا بنویسیم تا بادهای بخشش آن را پاک کنند ولی وفتی کسی محبتی در حق ما میکند باید آن را روی سنگ حک کنیم تا هیچ بادی نتواند آن را از یادها ببرد.

راز معنی کلمات

joorevajoore — Wed, 04 Nov 2009 08:06:03 GMT

پر معنی ترین کلمه" ما" است...آن را بکار ببند.
عمیق ترین کلمه "عشق" است... به آن ارج بنه.
بی رحم ترین کلمه" تنفر" است...از بین ببرش.
سرکش ترین کلمه" هوس" است...بآ آن بازی نکن.
خود خواهانه ترین کلمه" من" است...از ان حذر کن.
ناپایدارترین کلمه "خشم" است...ان را فرو ببر.
بازدارترین کلمه "ترس"است...با آن مقابله کن.
با نشاط ترین کلمه "کار"است... به آن بپرداز.
پوچ ترین کلمه "طمع"است... آن را بکش.
سازنده ترین کلمه "صبر"است... برای داشتنش دعا کن.
روشن ترین کلمه "امید" است... به آن امیدوار باش.
ضعیف ترین کلمه "حسرت"است... آن را نخور.
تواناترین کلمه "دانش"است... آن را فراگیر.
محکم ترین کلمه "پشتکار"است...آن را داشته باش.
سمی ترین کلمه "غرور"است... بشکنش.
سست ترین کلمه "شانس"است... به امید آن نباش.
شایع ترین کلمه "شهرت"است... دنبالش نرو.
لطیف ترین کلمه "لبخند"است...آن را حفظ کن.
حسرت انگیز ترین کلمه "حسادت"است... از آن فاصله بگیر.
ضروری ترین کلمه "تفاهم"است... آن را ایجاد کن.
سالم ترین کلمه "سلامتی"است... به آن اهمیت بده.
اصلی ترین کلمه "اطمینان"است... به آن اعتماد کن.
بی احساس ترین کلمه "بی تفاوتی"است... مراقب آن باش.
دوستانه ترین کلمه "رفاقت"است... از آن سوءاستفاده نکن.
زیباترین کلمه "راستی"است... با ان روراست باش.
زشت ترین کلمه "دورویی"است... یک رنگ باش.
ویرانگرترین کلمه "تمسخر"است... دوست داری با تو چنین کنند؟
موقرترین کلمه "احترام"است... برایش ارزش قایل شو.
آرام ترین کلمه "آرامش"است... به آن برس.
عاقلانه ترین کلمه "احتیاط"است... حواست را جمع کن.
دست و پاگیرترین کلمه "محدودیت"است... اجازه نده مانع پیشرفتت بشود.
سخت ترین کلمه "غیرممکن"است... وجود ندارد.
مخرب ترین کلمه "شتابزدگی"است...مواظب پلهای پشت سرت باش.
تاریک ترین کلمه "نادانی"است...آن را با نور علم روشن کن.
کشنده ترین کلمه "اضطراب"است...آن را نادیده بگیر.
صبورترین کلمه "انتظار"است... منتظرش باش.
بی ارزش ترین کلمه "انتقام"است... بگذاروبگذر.
ارزشمندترین کلمه "بخشش"است... سعی خود را بکن.
قشنگ ترین کلمه "خوشروئی"آست... راز زیبائی در آن نهفته است.
تمیزترین کلمه "پاکیزگی"است... اصلا سخت نیست.
رساترین کلمه "وفاداری"است... سر عهدت بمان.
تنهاترین کلمه "گوشه گیری"است...بدان که همیشه جمع بهتر از فرد بوده.
محرک ترین کلمه "هدفمندی"است... زندگی بدون هدف روی آب است.
.... و هدفمندترین کلمه "موفقیت"است... پس پیش به سوی آن.

خداوندا تو مسئولی...!!!

joorevajoore — Wed, 16 Sep 2009 16:37:39 GMT

خدایا کفر نمی گویم، پریشانم

چه ما خواهی تو از جانم

مرا بی انکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

چه رنجی میشکد انکس که انسان است

.و از احساس سرشار است.

دکتر علی شریعتی

خاطره شهریور

joorevajoore — Fri, 04 Sep 2009 13:40:08 GMT

سلام به همه.... خوبید من که عالیم.... راستی چندتا خبرخوب براتون دارم البته هر چند تاریخ گذشتست ولی خوب.... 7 شهریور تولد یکی از بهترین دوستام عفیفه خانوم و نامزد کردن دوست دیگم حبیبه بود... 8 شهریور تولد خودم... و همین پریروزم چهارشنبه نتیجه کنکور اومد که من و یکی از دوستام یه جا قبول شدیم بعلاوه خاله دختر خودم اونم بالاخره قبول شد.... اما روز جالبی نبود اخه یکی از دوستام خیلی خیلی خونده بود همونی که هفتم تولدش بود ولی متناسفانه قبول نشد حیف شد خیلی حیف.... خلاصه کلی ناراحت شدیم....

عجب صبری خدا دارد!!

joorevajoore — Thu, 27 Aug 2009 11:18:18 GMT

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که در همسايه ی صدها گرسنه،

چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم،
نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم،
بر لبِ پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می ديدم يکی عريان و لرزان؛

ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين؛
زمين و آسمان را،
واژگون، مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
نه طاعت می پذيرفتم،
نه گوش از بهراستغفارِ اين بيدادگرها تيز کرده،
پاره پاره در کفِ زاهد نمايان،
تسبیح را صد دانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
برای خاطر تنها يکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو،
آواره و ديوانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به گردِ شمع سوزانِ دلِ عشاقِ سرگردان،
سراپایِ وجودِ بی وفا معشوق را،
پروانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به عَرشِ کبريايی، با همه صبزِ خدايی،
تا که می ديدم عزيزِ نابجايی،

ناز بر يک ناروا کرده خواری می فروشد،
گردشِ اين چرخ را،
وارونه بی صبرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می دیدم مشوّش عارف و عامی،

زبرقِ فتنه ی این علمِ عالم سوزِ مردم کش،
به جز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فکری،
در اين دنيای پُر افسانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جایِ او باشم؛
همين بهتر که او خود جایِ خود بنشسته و تابِ تماشایِ تمامِ زشتکاری هایِ اين مخلوق را دارد!
وگرنه من به جایِ او چو بودم،
يک نفس کی عادلانه سازشی،
با جاهل فرزانه می کردم؛
عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

نان خانه

joorevajoore — Tue, 04 Aug 2009 12:15:16 GMT

نیمه شب مست میگذشتم از در ویرانه ایی

تا که چشمم خیره شد بر سر چراغ خانه ایی

نرم نرمک پیش رفتم تا کنار پنجره

تا که دیدم صحنه ی ویرانه ایی

پدری پیر و فلج افتاده اندر گوشه ایی

مادری مات و مبهوت همچو پروانه ایی

پسری از سوز سرما میزند دندان به لب

دختری مشغول عیش خویش با بیگانه ایی

از ان پس سوگند خوردم تا که مست، نروم سوی ویرانه ایی

تا نبینم دختری عصمت فروشد بهر نان خانه ایی

joorevajoore — Fri, 31 Jul 2009 13:54:18 GMT

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

تا که پی در پی دم گرم خویش را بر گلویم سخت بفشارد

و سراب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

تا بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را ...

یاد سهراب به خیر...

joorevajoore — Fri, 24 Jul 2009 14:55:18 GMT

شعر او زیبا بود......

شعر من تکرار است.....

جرم من تقلید است....

لا اقل حرف دل است....

خوب میدانم که سهراب مرا میبخشد......

آخر او حرف دلش را زد و رفت...

حرف من جا مانده است....

پس چنین میگویم:

اهل شعرم.... اهل تنهایی و درد....

پیشه ام فریاد است!!

کاسبم.....

کاسب دل....

صادراتم شادی.....

وارداتم غم و درد....

دوستانی دارم....

سردتر از سردی برف.....

گاه گاهی یخشان میشکند......

گاه گاهی دلشان میسوزد......

ولی از روی ترحم!!!

سرزمینی دارم ....

مردمانش همه دوست.....

ولی از روی ریا.......

خنده ام میگیرد!؟!

دلشان مرده ولی ،لبشان خندان است.....

گله از اهل تماشا دارم......

گله از این همه حاشا دارم......

خنده ام میگیرد!؟!

من خودم اهل تماشا هستم.....

گاه گاهی دلی میسازم.....

میفروشم به شما.....

تا به آواز صداقت که در آن زندانیست....

دل بی مهر شما تازه شود......

چه خیالی.....

خوب میدانم دلتان بی مهر است.....

پس کلام آخر......

دل من میخواهد،حرف آخر سخن او باشد......

یاد سهراب بخیر.....او چنین میگوید:

کار ما نیست شناساایی راز گل سرخ......

کار ما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم.....

عید مبعث

joorevajoore — Sun, 19 Jul 2009 21:11:27 GMT

اقرا باسم ربك الذي خلق...

بخوان!

ـ محمد درهراسي و هم آلود به اطراف نگريست! صدا دوباره گفت:‌بخوان!

ـ اين بار محمد بابيم و ترديد گفت: من خواندن نمي دانم.

صدا پاسخ داد:

ـ بخوان به نام پروردگارت كه بيافريد، آدمي را از لخته خوني آفريد، بخوان

و پروردگار تو را ارجمندترين است، همو كه با قلم آموخت، و به

آدمي آنچه را كه نمي دانست بياموخت.........

و او هر چه را كه فرشته وحي خوانده بود باز خواند.

ـ هنگامي كه از غار پايين مي آمد زير بار عظيم نبوت و خاتميت، به جذبه

الوهي عشق بر خود مي لرزيد از اين رو وقتي به خانه رسيد به خديجه

كه از دير آمدن او سخت دلواپس شده بود گفت:

ـ مرا بپوشان، احساس خستگي و سرما مي كنم!